ოჯახისთვის ის იყო დაკარგული ადამიანი, სირცხვილი და სასჯელი. გაგრძელება

0
46
  • – გინდა ჩემთან ერთად ქალაქში წამოსვლა? – ჰკითხა ნინის.
  • – შეიძლება? – იმედიანად ჰკითხა ნინიმ. – მინდა! სადაც გინდა, ოღონდ აქედან შორს!

თამუნამ ნინის თავზე ხელი გადაუსვა. ახლა მას ძალიან ბევრი საქმე ელოდა.

  • – როგორ გავხარ ეკას, – მოწყენილი ხმით უთხრა თამუნამ. – ხასიათიც ასეთივე რბილი გაქვს. რა ცუდია, რომ თქვენს გვერდით არ ვიყავი.
  • – დედა ხშირად გახსენებდათ, – უპასუხა ნინიმ. – ენატრებოდით.
  • – მეც მენატრებოდა, – თქვა თამუნამ და ცრემლი მოიწმინდა. – კარგი, ხვალ მოვიფიქრებთ რას ვიზამთ. შენ კი არ ინერვიულო და ნუ გეშინია – ახლა მე გყავარ. მე კი შენს გამო, არავის დავინდობ.

როდესაც ნინი ოთახში შევიდა, მაქსიმემ მაშინვე ჰკითხა:

  • – რაზე ელაპარაკებოდი დეიდას? რა უნდა მას?
  • – დედაზე ვლაპარაკობდით, – უპასუხა მას ნინიმ.

მას არ უთქვამს ყველაფერი მათი საუბრის შესახებ, მისი რეაქციის ეშინოდა. მან იცოდა, რომ ახლა უკვე დეიდა დაიცავდა, მაგრამ მაინც ეშინოდა.

  • – კარგი, გნახათ, დაგელაპარაკათ და ახლა წავიდეს იმ სოფელში საიდანაც მოვიდა, – ბრძანა მაქსიმემ.

სოფელში არა, ქალაქში, – შეუსწორა მას ნინიმ.

  • – არ მაინტერესებს – ამოიოხრა მაქსიმემ. – წავიდეს ეს მეძავი და თავისი ძველი კალოშებიც თან გაიყოლოს. თავი მომაწყინა უკვე.
  • – მაქსიმე, არ გინდა ასე, – სთხოვა მას ნინიმ.
  • – და რა ვთქვი? თავზე წამოადგა და ნინის ხელი დაიჭირა – ის, რომ დეიდაშენი მეძავია? დიახ, ის ასეთია! მე ვიცი, რატომაც გააგდეს სახლიდან. ბებიაშენმაც მომაბეზრა უკვე თავი თავისი მწოლიარე სხეულით. რა, ასე არ არის?
  • – გამიშვი, – სთხოვა ნინიმ აცრემლებული თვალებით და ცდილობდა ხელი მოეშორებინა, მაგრამ მაქსიმემ მაჯაზე კიდევ უფრო მოუჭირა.
  • – ხვალ ეგენი აქ აღარ დავინახო! – კბილებში გამოსცრა მაქსიმემ.
  • – ეს მათი ბინაა,- შეახსენა მას ნინიმ და კვლავ ცდილობდა მისი ხელის მოშორებას.
  • – არ მაინტერესებს, მე აქ ვცხოვრობ! უპასუხა მაქსიმემ და კიდევ უფრო მაგრად მოუჭირა ხელი. – ახალ ბინას რომ ვიყიდით, არ მინდა, რომ ბებიაშენმა ჩვენთან ერთად იცხოვროს. ეს ჩემი ბოლო სიტყვაა.

მაქსიმემ ხელი გაუშვა და ნინის მთელი ძალით უბიძგა. მან წონასწორობა ვერ შეინარჩუნა და სავარძელზე დაეცა. მაქსიმე მიუახლოვდა, საყვარლად ჩაეხუტა და უთხრა:

  • – სულელო, მე ხომ მიყვარხარ. ახალ ბინაში რომ გადავალთ, ყველაფერი კარგად იქნება.

ნინის მისი მოსმენაც კი არ სურდა. მას მხოლოდ დეიდამისის იმედი ჰქონდა. ამ დროს კი დეიდა ბებიამისს ესაუბრებოდა მის შესახებ.

ნინი ადრე გათხოვდა, – თქვა ბებიამ. – მეორე კურსი ახალი დასრულებული ჰქონდა. მაქსიმემ კი იმ დროისთვის დიპლომი აიღო და სამსახურში მოეწყო. კარგი ბიჭი იყო, თავაზიანი. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ ნინი ისე ნერვიულობდა, რომ სწავლა მიატოვა. და როდესაც სწავლის გაგრძელება გადაწყვიტა, მაქსიმემ არ მისცა უფლება, ის ძალიან ეჭვიანობდა. ნინი კეთილი, მოსიყვარულეა, ისევე როგორც ეკა. მაგრამ ეკას ქმარში მაინც გაუმართლა. მიუხედავად იმისა, რომ გიგის რთული ხასიათი ჰქონდა, ის არასოდეს აწყენინებდა თავის გოგოებს და მეც ყოველთვის პატივისცემით მეპყრობოდა. ეს კი გველია.

მეორე დილით თამუნა სამზარეულოში შევიდა. მაქსიმე ამ დროს საუზმობდა, ნინი კი ჭურჭელს რეცხავდა. თამუნამ ნინის მაჯაზე სისხლჩაქცევები შენიშნა. ხელი მოკიდა, პირდაპირ თვალებში ჩახედა და ჰკითხა:

  • – ეს საიდან?
  • – რაღაცას მივარტყი, – ჩუმად უპასუხა ნინიმ და თვალები დახარა.
  • – ნუ იტყუები,- მკაცრად თქვა თამუნამ და მაქსიმეს შეხედა. – ვიცი, რისგან ჩნდება ასეთი სისხლჩაქცევები. ეს შენ გააკეთე?

ნინი გაჩუმდა, მაქსიმემ კი თამამად უპასუხა:

  • – ეს თქვენი საქმე არ არის! დაკითხვები თქვენთან მოაწყვეთ, აქ კი თქვენს სახლში არ ხართ. ჩვენს ოჯახში ნუ ერევით.
  • – მისმინე, ბიჭო, – წამოდგა თამუნა. არ გჭირდება ჩემთან ასეთი ლაპარაკი. მე უძლური ბებია ან სუსტი გოგო კი არ ვარ, ერთს გაგარტყამ და მუდამ გემახსოვრება, რომ თამუნა დეიდას ზრდილობიანად უნდა ესაუბრო.

მაქსიმე სკამიდან წამოდგა, თამუნასკენ გადადგა ნაბიჯი და დაიყვირა:

  • – რას მაშინებთ! იცით, ვინ არის მამაჩემი! ის აქ ყველას გაგანადგურებთ! ის დაგმარხავთ!

თამუნამ მოულოდნელად ჩაარტყა მას მუცელში, შემდეგ კი მაქსიმეს თავში სტაცა ხელი და მუხლზე დაირტყა. სუნთქვაშეკრული მაქსიმე ისევ სკამზე ჩამოჯდა. ის საერთოდ არ იყო მზად ამისთვის.

  • – მე არ ვიცნობ იმ არსებებს, რომლებმაც გაგზარდეს, მაგრამ დიდი სურვილი მაქვს მათი გაცნობის, – მკაცრად თქვა თამუნამ. – მამაშენს დაურეკე.

თამუნა მაქსიმეს მოპირდაპირე მხარეს იჯდა და ხელებს იზელდა. არ შეჩერებულა ისე გაუმეორა მაქსიმეს:

  • – მამაშენს დაურეკე! ახლავე! ვნახოთ, როგორ მცემს. შემდეგ კი აქ ბიჭები ჩამოვლენ და მას გაალამაზებენ. და შენც, მასთან ერთად. ასე რომ, მიდი, დარეკე. საკუთარ სიტყვაზე პასუხი უნდა აგო.

ფერდაკარგულმა მაქსიმემ არ იცოდა რა ექნა. იქნებ, მართლა ჩამოვიდნენ ბიჭები.

  • – სამსახურში მაგვიანდება, – ამოიოხრა მაქსიმემ.
  • – მე ეს საერთოდ არ მაღელვებს, – უპასუხა თამუნამ. – ან მამაშენს დაურეკე, რომ მოვიდეს, ან ახლა მივდივართ მასთან. შენ თვითონ შემაშინე მამაშენით, ასე რომ, აგე პასუხი შენს სიტყვებზე. დარეკე.
  • – მაქსიმემ მამამისს დაურეკა და ისე, რომ თამუნასათვის თვალი არ მოუშორებია, კბილებში გამოსცრა:
  • – მამა, სასწრაფოდ მოდი. აქ ნინის დეიდა საქმეებს მირჩევს.

მაქსიმეს მშობლები ახლომდებარე ქუჩაზე ცხოვრობდნენ, ამიტომ თხუთმეტი წუთის შემდეგ გაბრაზებული გელა, მაქსიმის მამა, უკვე ზღურბლზე იდგა.

  • – შენ ეი, ქათამო, რამე ხომ არ გეშლება! დაუყვირა მან თამუნას. – იცი ვისი შვილია! იცი ვის ელაპარაკები ახლა?!
  • – კარგი, კარგი, – მშვიდად უპასუხა თამუნამ. – მითხარი, ვის ველაპარაკები.

გივი ადგილზე გაშეშდა. მან ეს ხმა იცნო.

  • – თამუნა? ჰკითხა გაკვირვებულმა. გივიმ მაშინვე ვერ ამოიცნო მასში ის ცოცხალი გოგონა, რომელიც მისი მეგობრის რომანის “მებრძოლი შეყვარებული“ იყო. რომანი ის “ბანდიტი“ იყო, ვისთან ერთადაც თამუნა ქალაქში გაემგზავრა. ექვსი თვის შემდეგ ის გარდაცვლილი იპოვეს. არავინ იცოდა იმის შესახებ, რომ თამუნა ახალ შეყვარებულთან ერთად წავიდა იმ ქალაქიდან და ყველა ფიქრობდა, რომ რომანი მან მოკლა და გაიქცა. თუმცა, იმ პერიოდისთვის, ის უკვე სხვა ქალაქში ცხოვრობდა და არაფერი იცოდა რომანის გარდაცვალების შესახებ.
  • – და ვის ნახვას ელოდი? – ახლა თამუნამ დაიწყო მასზე ზეწოლა. – ეს რანაირი შვილი გაგიზრდია?

მან ნინის ხელი გელას აჩვენა და გააგრძელა:

  • – გეგონათ, გოგო მარტო დარჩა, მშობლების გარეშე და შეგეძლოთ ის დაგეჩაგრათ? ვისი დაშინება გადაწყვიტეთ? ხერხემალს გამოგგლეჯთ და ვერძის რქად ვაქცევ. ამიტომ, არ გამოსცადოთ ჩემი მოთმინება, 2 საათში გაათავისუფლოს შენმა შვილმა ბინა. ეს დრო საკმარისია ბარგის შესაგროვებლად.

გელას სურდა ეჩვენებინა თავისი “მაგარი” კავშირები, მაგრამ გადაწყვიტა ბედი არ გამოეცადა, გაიხსენა, რამდენად პრობლემური იყო თამუნა ახალგაზრდობაში. და ვინ იცის, რა აქვს თავში ამ გიჟ ქალს.

  • – და ასე მშვიდად ანგრევ ახალგაზრდა ოჯახს? – გაიცინა გელამ.
  • – ჰო, მშვიდად გავათავისუფლებ ჩემს დისშვილს მიწებებული ნე***სგან, – უპასუხა თამუნამ ღიმილით და ისევ შეახსენა: – ორი საათი.

მაქსიმე იმ დღესვე გადავიდა. თამუნამ დაიწყო დისშვილისა და დედის მომზადება გასამგზავრებლად. ნინი მზად იყო გასამგზავრებლად, დედამისის შემთხვევაში კი საქმე უფრო რთულად იყო. მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა რთული იყო, ამიტომ ექიმებთან კონსულტაციებს, რეკომენდაციებს, მკურნალობას თითქმის ერთი თვე დასჭირდა. ასეთი მოვლის წყალობით დედამისის მდგომარეობა გაუმჯობესდა, მართალია ჯერ სიარული ჯერ არ დაეწყო, მაგრამ უკვე მზად იყო გასამგზავრებლად.

მათ გადაწყვიტეს, რომ ბინა ჯერ არ გაეყიდათ. ყოველი შემთხვევისთვის, იქნებ რომელიმეს მონდომებოდა მშობლიურ ქალაქში დაბრუნება. თამუნას დედას ძალიან მოეწონა ის ქალაქი, სადაც თამუნა ცხოვრობდა. თამუნა მას კარგად უვლიდა და კარგი სპეციალისტები დაუქირავა. ექვსი თვის შემდეგ მან ნელ-ნელა ადგომა დაიწყო.

ნინიმ ისევ ჩააბარა ინსტიტუტში. მან შეიძინა ახალი მეგობრები და ახალი ცხოვრება, სადაც უფრო თავდაჯერებული გახდა. სხვაგვარად ვერც იქნებოდა, რადგან თამუნა დეიდა მას ასწავლიდა, რომ არაფრის არ უნდა შეშინებოდა.

ასე რომ, აღმოჩნდა, რომ თამუნა მათი ოჯახის სირცხვილი კი არა, არამედ ნამდვილი ბირთვი იყო.