უღირს თუ არა მამაკაცს, სიბერეში “ჭიქა წყლის” გამო ქალთან ურთიერთობის დაწყება?

0
29

ახლა გავრცელებულია მოსაზრება, რომ მამაკაცისთვის აზრი არა აქვს ოჯახის შექმნას, სიბერეში მარტო დარჩენის შიშის გამო. რადგანაც, თანამედროვე სამყაროში ქალები ადვილად ღალატობენ, ტოვებენ ავადმყოფ ქმრებს, ბავშვები კი არ ჩქარობენ დახმარებას, ისინი არ გარბიან სწორედ ამ “ჭიქა წყლის” მოსატანად. სწორედ, ამ თემაზეა საუბარი Girl.ge-ის რედაქციის მიერ მომზადებულ დღევანდელ სტატიაში.ზოგადად, ოჯახი სულაც არ არის იმის გარანტია, რომ სიბერეში არ იქნებით მარტოხელა ადამიანი, რომელიც არავის არ სჭირდება. ერთ-ერთ არხზე მოვისმინე მამაკაცის რთული ისტორია, რომელიც ცოლმა სიბერეში ინსულტის შემდეგ მიატოვა, ქალიშვილი კი თვეში ერთხელ მიდიოდა მამასთან, ჭიქა წყალს მიართმევდა, შემდეგ კი მიდიოდა და სოციალურ ქსელები იკვეხნიდა, თუ რა მზრუნველი ქალიშვილი იყო.

ჩემი აზრით, ზოგიერთი მამაკაცი ძალიან აჭარბებს, როდესაც ამბობს, რომ გარანტიები საერთოდ არ არსებობს. როდესაც ამბობს, რომ საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა – მარტო ცხოვრობ თუ ცოლთან და სამ შვილთან ერთად: ერთი და იგივე ალბათობით, შეიძლება სრულიად მარტო დარჩე. უფრო მეტიც, მამაკაცები ამბობენ, რომ ბევრად უკეთესია მარტო ყოფნა, რათა შეინარჩუნო ჯანმრთელობა, ფული, რათა სიბერეში საკუთარ თავს თავად დაეხმარო. ჯობია უფრო დიდხანს იყო ჯანმრთელი, ვიდრე ოჯახის გულისათვის ეს ჯანმრთელობა წლობით მუშაობაში დახარჯო.

შეგვიძლია შევთანხმდეთ იმაზე, რომ ცხოვრება ნამდვილად არ იძლევა რაიმე სახის გარანტიას. მაგრამ, ნუ იფიქრებთ, რომ ურთიერთობებსა და ოჯახში ინვესტირებას საერთოდ არ მოაქვს რაიმე ნაყოფი.ნაყოფს ვერ იღებს ის, ვინც მთელი ცხოვრება ეგოისტურად გაატარა. თუ ბავშვებზე ზრუნვის ნაცვლად, შენს პრობლემებსა და სურვილებზე იზრუნე, გასაკვირი არ არის, რომ როცა მოხუცდები, ისინი მხოლოდ თავიანთ პრობლემებსა და სურვილებზე იფიქრებენ და შენთან არ მოვლენ.თუ ცხოვრობთ ქალთან და მხოლოდ გამუდმებით რაღაცას ითხოვთ მისგან, მუდმივად უკმაყოფილო ხართ და გულგრილი ხართ მისი ემოციების მიმართ, მაშინ გასაკვირი არ არის, რომ სიბერეში მისგან სითბოს ვერ მიიღებთ.

ზოგადად, სიბერეში მამაკაცისათვის ზოგჯერ ძალიან საზიანოა მარტო ცხოვრება. თუ, მაგალითად, ის სათანადოდ ვერ უვლის თავს. მაგალითად, ბევრს სვამს, ცუდად ჭამს და არ უყვარს თავის მოვლა. მარტოხელა მოხუცმა, რომელსაც საკუთარი თავი არ უყვარს, შეიძლება თავი ისე მიუშვას, რომ ნაბახუსევზე იწვეს ჭუჭყიანი და მშიერი და მართლაც არავინ მოუტანს მას ჭიქა წყალს. და თუ მას ჰყავს ქალი – თუნდაც ჯიუტი, მაშინ ცოტა გონს მოიყვანს. შეიძლება ეჩხუბოს კიდეც, მაგრამ წვნიანს მაინც მოუმზადებს და დაურეცხავს. და თუ მართლა ავად გახდება, სასწრაფოს გამოუძახებს. რა აღარ ხდება…მეორე მხრივ, თუ მამაკაცს შეუძლია საკუთარი თავის გაკონტროლება, თუ არ არის მიდრეკილი დამოკიდებულებისკენ, ცხოვრობს აქტიურად, ვარჯიშობს, მაშინ სიბერეში თავს არ მიუშვებს. ირბენს, სათევზაოდ წავა, კლუბებში ივლის საკუთარი ინტერესების შესაბამისად. თუ მას არ სჭირდება ქალი, რათა თავი ბედნიერად იგრძნოს, მაშინ ასეთ მამაკაცს აქვს შანსი მის გარეშე განვლოს ფერადი ცხოვრება.

რაც შეეხება ბავშვებს… ჩემი აზრით სიბერეში ისინი უბრალოდ საკუთარი არსებობით აფერადებენ ცხოვრებას. რომც არ მოვიდნენ და დაგეხმარონ, შენ მაინც იცი რომ ისინი არიან და ეს გათბობს. ისინი – შენი გაგრძელებაა და შენს შემდეგ დარჩებიან დედამიწაზე.მე ვიცი, რომ აქ უამრავი მკითხველია, რომლებმაც უკვე გადალახეს 55-60 წლის ზღვარი. ძალიან საინტერესოა თქვენი აზრის მოსმენა ამ საკითხთან დაკავშირებით. რა მოგცათ თქვენმა ოჯახმა? რა წაგართვათ ოჯახმა? რას ნანობთ ან რა არ გინანიათ, ან რას არ ინანებთ არასოდეს. ძალიან საინტერესო იქნება თქვენი აზრის მოსმენა კომენტარებში.მგონია, რომ სიბერეში უკვე რაღაცნაირად სხვანაირად უყურებ ცხოვრებას. სხვა ღირებულებებია, იმასთან შედარებით, რაც ახალგაზრდობაში იყო. მხოლოდ საკუთარი თავისთვის ცხოვრებას აღარ მოაქვს ამდენი სიამოვნება.

ვფიქრობ, რომ ბევრი მამაკაცი, რომელიც ყვირის, რომ აზრი არ აქვს ქალთან ურთიერთობის დამყარებას, რათა მასთან სიბერე გაატარო – სინამდვილეში, ცდილობს როგორმე გაამართლოს თავისი ეგოიზმი და შიშები.არსებობს განსხვავება იმას შორის შეგნებულად ცხოვრობ მარტო თუ უბრალოდ საკუთარ თავს გაურბიხარ.არიან აქტიური ცხოვრების წესით მცხოვრები მამაკაცები. მათ იპოვეს რაღაც საკუთარი მისია, საქმე. ისინი არ ემალებიან ცხოვრებას, ურთიერთობენ ადამიანებთან, ტკბებიან თითოეული დღით. მაგრამ, ისინი ვერ პოულობენ ქალის ადგილს თავიანთ სამყაროში.და არიან კაცები, რომლებიც ცხოვრობენ მარმოტის დღით. სამსახური – სახლი. ისინი საკუთარ თავს გაურბიან სმით, თამაშებით. იშვიათად მიდიან სადმე. მთელი სამყარო მათთვის ნაცრისფერია. და პერიოდულად, ეს კაცები, ფორუმებზე თანამედროვე ქალების პრობლემურ ბუნებაზე წერენ, რომ აზრი არ აქვს მათთან ურთიერთობის დამყარებას.

ჩნდება კითხვა: იქნებ ამ მამაკაცების მარტოობა შეგნებულ არჩევანთან არ არის დაკავშირებული? რადგან, მათ უბრალოდ არ სურთ ამ არჩევანის გაკეთება. მათ სურთ თავიანთი მოსაწყენი ცხოვრების გამო პასუხისმგებლობის სხვაზე დაკისრება. სურთ, რომ უფრო ხშირად უთხრან საკუთარ თავს: “კარგია, რომ ცოლი არ მყავს. ჯერ კიდევ უცნობია, როგორი იქნებოდა, რამდენ პრობლემას მომიტანდა”.ზოგადად, ვფიქრობ, სიბერეში ადამიანი სრულიად მარტო არ უნდა იყოს. ოჯახი თუ არ შეუქმნია, ბევრი მეგობარი უნდა შეიძინოს, იყოს სოციალურად აქტიური. ხოლო თუ ოთხ კედელში ჩაიკეტები და იტყვი, რომ აზრი არ აქვს ოჯახის შექმნას და ამავდროულად სახლიდან არ გახვალ, არავის გაიცნობ, მაშინ ჯერ საკუთარ თავს უნდა დაელაპარაკო გულწრფელად: რისკენ მივდივარ სინამდვილეში?